Noorderlicht finale 2024 dag 1

Het is 1:30 en de wekker gaat, kort daarna gaat de telefoon. “mogguh” zegt Joost. Het is tijd om ons klaar te maken voor de Noorderlicht Finale 2024. We zijn vroeg opgestaan, maar net als andere jaren wil ik op tijd op het vliegveld zijn zodat ik rustig naar de gate kan.

Op het vliegveld aangekomen is het nog erg rustig, het inchecken gaat voorspoedig en ook nul problemen bij de security. We lopen naar de gate, dit keer een gate waar we beneden moeten wachten. Nog twee uur wachten tot we vertrekken…

Terug naar Amsterdam

Langzaam aan wordt het drukker bij de gate en ik zie ondertussen ook wat bekende gezichten. We raken in gesprek en voor we het weten is het tijd om te boarden. We vertrekken om 5:40 en stijgen op boven de wolken waar we in de verte de zonsopkomst al kunnen zien.

Na ongeveer een kwartiertje maakt het vliegtuig een bocht, en hij blijft draaien. Ik zeg tegen Joost “we draaien om”, de zon is aan de andere kant van het vliegtuig. 

Niet veel later spreekt de piloot door de radio dat we moeten omkeren naar Amsterdam omdat we bij het opstijgen een uil onder de neus van het vliegtuig hebben geraakt. Omdat er in Finland te weinig voorzieningen zijn moet er in Amsterdam worden bekeken of er eventuele schade is.

Eenmaal op Schiphol aangekomen komt Didier bij ons zitten, we weten niet hoelang dit kan gaan duren. Er komen verschillende mensen bij het vliegtuig kijken, wijzelf moeten blijven zitten. Uiteindelijk krijgen we te horen dat er geen schade is, er moet worden bijgetankt en dan zullen we weer gaan vliegen. In totaal twee uur vertraging. De uil bleek uiteindelijk een ransuil te zijn.

Tankavaara goudzoekersdorp

Aangekomen op Ivalo Airport loopt Joost door naar de bus en wacht ik de koffers op. Een paar reizigers komen zich al voorstellen.

Als ik eenmaal doorloop naar de uitgang zie ik Ruben aan de andere kant van de glaswand staan. Ik heb hem al een tijdje niet gezien dus ren op hem af. Een innige omhelzing volgt… 

Ik word waarschijnlijk al als de lokale dorpsgek aangezien door de reizigers… Bij de bus doe ik nog een wall-sit met een van de reizigers die ik nog ken van IJsland. We moeten natuurlijk wel fit op reis gaan!

In de bus richting Tankavaara vertelt Joost het een en ander over deze week, uiteraard stel ik mij zelf ook even voor, maar ook waar we als eerste naartoe gaan. Bij Tankavaara krijgen we een heerlijke rendier-lasagne als lunch. 

Na de lunch lopen we naar het museum, hier worden we opgewacht en wordt er het een en ander verteld over Tankavaara zelf. Het museum is het enige museum ter wereld waar internationaal aandacht is aan het goudzoeken.

We krijgen een introductievideo en mogen vervolgens even door het museum lopen. Er is meer informatie te vinden over het begin van de goudkoorts en hoe dit de hele wereld over ging, maar daarnaast ook de verschillende gereedschappen die gebruikt werden om het goud te delven.

Eerste avond in Luosto

Onderweg naar Luosto komen we nog een paar rendieren tegen die op de weg staan. Hadden we bijna onze eerste rendierburger te pakken…

De rit duurt nog een kleine 2 uur en het begint wat stil te worden in de bus. Mensen zijn moe, terecht… Ik zit ook half te knikkebollen. Maar man, ik voel me zo gelukkig om weer terug te zijn in Lapland! Hoe kan ik nou in slaap vallen als er buiten sneeuw is?! Hop, ik ben weer wakker.

Aangekomen in Luosto rijden we direct door naar Lapland Safaris, door de vertraging lopen we iets achter op schema. We hebben kunnen regelen dat Lapland Safaris iets langer open is zodat mensen nog een thermo-overall kunnen halen. Het passen kost altijd wel even tijd, mensen weten niet goed welke maat ze moeten nemen omdat ze niet weten wat ze er onder nog aan trekken. Zelf neem ik voor deze week geen overall, het wordt niet koud genoeg… helaas!

Joost neemt de groep weer mee en ik moet nog wat zaken regelen bij Lapland Safaris. Als ik klaar ben staat de bus bij de Silverpine Cabins om de gasten daar af te zetten. Joost wou onze koffers pakken en naar het hotel lopen, maar de chauffeur stond erop dat hij ons nog afzette.

In het hotel lopen we naar onze kamer, Joost heeft “geniaal genoeg” zijn oude kamer weer terug waar hij twee jaar geleden een week opgesloten zat i.v.m. corona. Dat is ergens wel grappig toch? Enfin, ik moest erom lachen…

Kort even spullen uit de koffers halen en dan op naar het diner! Champignon soep als voorgerecht, aardappelpuree en rendiervlees met groenten als hoofdgerecht.

Na het avondeten willen we met de groep nog een rondje Luosto doen, hiermee verkennen we ook de noorderlichtlocaties. We vragen de mensen zich voor te bereiden alsof we de hele avond gaan jagen. We verzamelen voor het hotel en als iedereen er is neem ik het voortouw.

Het is een heldere avond, maar de zonnewind is niet al te best, ik heb mijn camera wel mee. Maar ik verwacht er niet veel van.

We komen uiteindelijk uit bij het veldje, waar plek is gemaakt voor auto’s om te parkeren. De Poro-cup die eens in de twee jaar hier wordt gehouden, is hier dit weekend. Dit zorgt er wel voor dat het wat lastiger is om een goede lijn te maken voor het noorderlicht jagen. Ik vertel wat over de locatie en waar we het noorderlicht kunnen verwachten als het er gaat zijn.

Het idee is dat we nu naar locatie meertje gaan om vervolgens nog even bij het vuurtje te zitten, maar iets in mij zegt dat ik nog een foto moet maken. Ik ben een gevoelsmens, dus zet mijn camera neer, en schiet een foto…

Ehm… Joost? We gaan nog even niet. Ik heb noorderlicht op de foto. Heeel wazig, maar het is aanwezig. Voor de mensen die naar bovenstaande foto kijken en denken “whut?”, in het midden boven de wolk komt er een vage groene schim uit. Dat is nou noorderlicht. Mooi, we kunnen inpakken en naar huis!

Grapje…

 

De gasten komen bij mij op het schermpje kijken naar het noorderlicht, sommige zien het, andere niet. Dit is echt per persoon verschillend. Uiteindelijk wordt het noorderlicht ietsje feller. Het is een goede oefening voor mensen om hun camera goed in te stellen. Niet iedereen vind het de moeite waard om hun camera hiervoor al op te zetten. Andere help ik met het instellen van hun camera, scherpstellen etc…

Uiteindelijk besluiten we toch naar locatie meertje te gaan, eerst het vuurtje. Deze is bezet door Fransen en Nederlanders. Ik raak met ze aan de praat en ruik vooral veel alcohol… Ze geloven niet dat we zojuist noorderlicht hebben gezien. 

Enfin, er is geen plek bij het vuurtje. We geven de groep de keuze wat te doen, wat nachtrust te pakken of nog even jagen op het meertje. Uiteindelijk is meer dan 2/3 van de groep gebleven om te jagen.

Een kwartier later wordt het noorderlicht nog zichtbaarder, ik stuur een alarm eruit. Het is zelfs zichtbaar met het blote oog, zwak noorderlicht, maar het is zichtbaar. Gek genoeg is alle bewolking die we op het veldje hadden weggetrokken.

We blijven jagen tot kwart voor 12, dan is het plots weg en besluiten we er een einde aan te maken. Sommige zijn dan al bijna 24 uur wakker. 

Wat een epische eerste dag, van een kopstoot met een uil tot de eerste noorderlicht ervaring voor een groot deel van de groep. We hebben enorm veel geluk gehad met hetgeen wat we gezien hebben. De waardes waren er absoluut niet naar. Dit was dag 1, ik kijk uit naar mijn bed.

Terug op mijn kamer stop ik de binnenschoen van mijn sneeuwschoenen in de droogkast en hang mijn sokken over de verwarming. De deur naar buiten doe ik open, de frisse lucht komt mij tegemoet. Ik voel mij intens gelukkig, ik ben op de plek waar ik graag ben. En de meeste gasten hebben al iets van noorderlicht meegekregen.

4 reacties

  1. Hoi Roderik,
    Ik ben op mijn werk maar zag het mailtje dat je blog geplaatst was dus ben toch meteen gaan lezen :-). Wat een superleuk verslag, zo kan ik het weer even helemaal herbeleven.
    Bedankt daarvoor!
    Ga ik nu weer aan het werk.
    Groetjes,
    Mireille

  2. Getipt door Mireille ben ik met een kopje koffie meteen jouw blog gaan lezen – geweldig!
    Ik was er net terug van de sportschool – jij moet wat doen na zo’n fantastische week en al dat lekker eten! Heb genoten van jouw verhaal – thanks.
    Groetjes, Rebecca

  3. Hoi Roderik,
    Wat een fijn verslag van dag 1,zo kunnen we nog leuk nagenieten. Ik kijk al uit naar het vervolg… thx
    Gr Christa

Laat een reactie achter

Je e-mail wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.